Denk eens even terug aan de tijd dat je studeerde. Waar heb je het meeste van je toekomstige beroep opgestoken, in de collegebanken of tijdens stages op diverse leerwerkplekken? Voor mijzelf waren dat zeker de stages, want je kunt wel lezen over klassenmanagement, maar ervaren waarom dingen net even handiger werken door ze vooraf te bespreken, uit te voeren en na te bespreken met een ervaren mentor, is een vorm van dieper leren. Voor sommige aspecten van je beroep ligt oefenen in de praktijk voor de hand, zoals bloedprikken in de zorg, of pedagogisch tact in het onderwijs. Zo heeft ieder vak zijn eigen praktische wijsheid. Maar ook de academische wijsheid in de praktijk zien terugkomen is waardevol. Je kennis krijgt dan een andere kapstok en blijft veel beter hangen.

Klaar met leren?

Wat ik me al een aantal jaren afvraag, is waarom we met deze vorm van leren stoppen zodra het diploma is uitgereikt. We zeggen dan dat we “klaar” zijn, terwijl als ik naar mijn eigen eerste werkervaring kijk, het allergrootste leren toen pas begon. Zelf ben ik altijd blijven leren en zocht ik iedere 3-4 jaar een nieuwe en complexere werkomgeving, waardoor ik automatisch “moest” blijven leren (hoewel dat op mijn werkplekken niet per se van mij gevraagd werd). Ik denk dat het vaak zo werkt. Je wordt aangenomen voor een baan omdat je de kwaliteiten en capaciteiten hebt. Het werk dat je gaat doen kun je meestal wel alleen, dus leren van en met elkaar op de werkplek is geen item. Zo werkt ons systeem. Bovendien krijg je ongeveer overal waar je werkt een leidinggevende en zelfs als je de eindverantwoordelijke bent, is er nog toezicht.  Er is altijd wel iemand aangesteld om iets van jouw functioneren te vinden en ook van jouw ontwikkelwensen. Aan werkplekleren en eigen leervragen denken we niet meer, niet bij aanname en niet tijdens de functioneringscyclus. De meeste werkplekken zijn helemaal niet ingericht voor het leren van en tussen de medewerkers. Leren doe je buiten de werkplek, zo lijkt de opvatting.

Lerend werken

In een lerende organisatie doe je het anders. Daar breng je de regie, het leiderschap over het leren terug naar de mensen in het primaire proces. Ook ga je de organisatie zo inrichten dat kennis gemakkelijk met elkaar gedeeld kan worden. Je richt de werkomgeving zo in dat het een leerwerkomgeving wordt. Je laat oude structuren los die het leren in feite belemmeren. Dat gaat natuurlijk niet van de ene op de andere dag, dat is een heel proces. Een proces met als eindresultaat dat er weer uitdagingen zijn, dat er flow is op het werk, dat er van elkaar geleerd wordt en dat kennis ook zonder cursussen van buiten in huis komt. Kennis is namelijk overal, en in een leerwerkomgeving waar experiment is toegestaan leren mensen om met die nieuwe kennis om te gaan.

Zelf op weg naar een lerende organisatie

Een aantal keer per jaar leid ik een groep professionals op tot teamcoach lerende organisatie. Deze teamcoaches zijn in staat om de weg naar een lerende organisatie in hun eigen team te begeleiden en hebben altijd toegang tot kennis van medetrainees en mijzelf.

Het zijn medewerkers die kansen weten te signaleren en de werkomgeving samen met de collega’s weten om te buigen naar een leerwerkomgeving, zodat het werkplekleren weer volop benut kan worden. Deze tot teamcoach getrainde medewerkers weten ook hoe ze de status quo op sommige terreinen kunnen doorbreken, welke structuren ze het beste als eerste kunnen aanpakken en welke effecten dat zal hebben op de medewerkers en ieders opvattingen over de eigen rol en leiderschap.

[WATU 1]

 

Wil je dat ik met jullie meedenk over jullie situatie? Dat kan! Stuur dan even een mail naar spijbelsnoeistruikel@dair.academy. Of maak eenvoudig een telefonische afspraak. Geheel vrijblijvend.

Wil je tips van mij in je mailbox? Schrijf je hieronder in voor mijn nieuwsbrief. Ik inspireer je graag!

Brigit van Rossum

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *